Funduszowe przypowieści | cz. 1

Wygrałeś w sądzie, a dofinansowania jak nie było tak nie ma?

Przez lata polskie ustawy wdrożeniowe działały tak: instytucja odrzuca wniosek, beneficjent się odwołuje, sąd przyznaje mu rację. Tylko co z tego…

Bo jeśli w międzyczasie doszło do „wyczerpania alokacji”, sąd może już tylko stwierdzić, że ocena naruszała prawo. Pieniędzy nie zobaczysz.

Mechanizm wszedł do ustawy w 2012 r. przy okazji „wdrażania” wyroku Trybunału Konstytucyjnego. r.pr. @dr Krzysztof Brysiewicz mówi, że już wtedy zgłaszał wtedy uwagi do tej zmiany, po stronie administracji. Argument ministerstwa? Że budżet państwa nie jest z gumy, a „Komisja Europejska tak każe”. Przepis przeszedł i przez kolejne lata wracał w każdej następnej ustawie wdrożeniowej.

3 lipca 2025 r. TSUE w sprawie Toode dopisał do tej historii ciąg dalszy:

• Skuteczny środek odwoławczy (art. 47 Karty Praw Podstawowych) nie istnieje, nawet jeśli wygrasz w sądzie, to środków z dofinansowania i tak nie otrzymasz.
• Spełnienie warunków projektu ocenia się na dzień błędnej odmowy, nie na moment wyroku.
• Urząd nie może tłumaczyć się tym, że „skończyły się pieniądze” albo „minął termin”, skoro sam wcześniej błędnie odrzucił Twój wniosek. Własny błąd nie może być wymówką.

Dla polskich beneficjentów to konkretny sygnał, żde przepisy o „wyczerpaniu alokacji” stoją w sprzeczności z prawem UE. A to z kolei otwiera drogę do podważenia decyzji, które wydawały się zamknięte.

dr Krzysztof Brysiewicz opisuje całą historię w nowym wpisie na blogu “Fundusze unijne okiem prawnika”. A to zaledwie pierwsza z funduszowych przypowieści.

Przejdź do wpisu

Jeśli odmówiono Ci dofinansowania z powodu wyczerpania alokacji, warto sprawdzić, czy Twoja sprawa nadaje się do ponownego otwarcia.

To pierwsza z trzech przypowieści o funduszowych przygodach. Ciąg dalszy wkrótce.